Ανάμεσα σε δυο χιονοδρομικά Από τον Χελμό στην Ζήρια
Μια φορά κι ένα καιρό ήταν μια ιδέα που κλωθογυρνούσε μέσα σε ένα κεφάλι και έψαχνε ένα τρόπο να βγει έξω, ώσπου συνάντησε και άλλα κεφάλια με παρόμοιες ιδέες και το μόνο που της έμελε ήταν πότε θα γίνει πράξη. Η ιδέα ήταν να γίνει μια διάσχιση με ποδήλατα από τον Χελμό στην Ζήρια, από το ένα χιονοδρομικό στο άλλο.
Δύσκολο όχι ακατόρθωτο, πραγματοποιήσιμο αλλά όχι εύκολο.. Ολόκληρη την διαδρομή δεν την είχε κάνει ποτέ κανένας παρά μόνο κάποια κομμάτια της, έτσι σχεδιάστηκε καθαρά επί χάρτου και σε θεωρητικό επίπεδο. Για πολλές εβδομάδες γινόταν συζήτηση πότε θα ήταν κατάλληλος ο καιρός και ποιοι θα το πραγματοποιούσαν ,αλλάξανε προτάσεις, κόσμος προστίθεται και αφαιρούταν από την ομάδα και μετά από μερικές αναβολές αποφασίστηκε να πραγματοποιηθεί το Σαββατοκύριακο του Αγ. Πνεύματος. Η ομάδα τελικά ήταν 6 άτομα πράγμα που σημαίνει ότι για να γίνει κάτι τέτοιο χρειάστηκαν τουλάχιστον 2 αυτοκίνητα.
Η εκκίνηση έγινε από το χιονοδρομικό του Χελμού και ο τερματισμός στα άνω Τρίκαλα όπου υπήρχε η δυνατότητα διανυκτέρευσης και θα ήταν η βάση μας. Γι’ αυτό ακριβώς τον λόγο έγινε με αυτή την κατεύθυνση ώστε στον τερματισμό να ήταν στην βάση μας και να μην χρειάζεται να οδηγήσει κάποιος μετά κουρασμένος αλλά και γιατί έχει λιγότερες ανηφόρες από κατηφόρες συνολικά.
Ένα ωραίο Σαββατιάτικο πρωινό του Ιούνη φορτώσαμε τα ποδήλατα στα αμάξια και τσούπ ! βρεθήκαμε στα Άνω Τρίκαλα και ξεκινήσαμε την προθέρμανση και τον εγκλιματισμό, πολύ οξυγόνο βρε παιδάκι μου! Δεν αντέχετε ! Η Κυριακή επιτέλους ξημέρωσε με βάρβαρο ξύπνημα και γερό πρωινό καθώς η μέρα προβλέπετε δύσκολη. Για να γίνει μια τέτοια διαδρομή εφικτή πρέπει να τονίσω ότι χρειάζεται και η ανάλογη ομάδα υποστήριξης που θα επιστρέψει τα αυτοκίνητα στην βάση , εάν δεν θέλει κάποιος να το ξανακάνει αντίστροφα με τα ποδήλατα, καθώς και να μαζέψουν κάποιον σε περίπτωση ανάγκης.
Ο καιρός ήταν συννεφιασμένος με προδιάθεση για βροχή και αρκετά χαμηλή θερμοκρασία πράγμα που μας έκανε να επισπεύσουμε τις διαδικασίες. Η διαδρομή ξεκινάει από το παρκινγκ του χιονοδρομικού των Καλαβρύτων στα 1650μ υψόμετρο και ακολουθεί τον ασφαλτόδρομο για Ζαρούχλα, μια ελαφριά ανηφορίτσα θα μας βγάλει στα 1700μ και μετά ξεκινάει μια ατελείωτη κατηφόρα μέχρι την Περιστέρα, φτάνοντας στο ρέμα του Ασωπού στα 935μ., από εκεί θα στρίψουμε δεξιά στον κεντρικό δρόμο Ακράτας -Ζαρούχλας ακολουθώντας παράλληλα το ρέμα του Ασωπού και σε 5 χιλιόμετρα θα φτάσουμε στην Ζαρούχλα υψ 1075μ. Θα μας συνοδεύσουν κάποιες σταγόνες βροχής που ξέφυγαν από τα σύννεφα που κάλυπταν τις γύρω κορφές αλλά σύντομα άλλαξαν διαδρομή και γλυτώσαμε το μούλιασμα.
Μέχρι εδώ είναι 20 χιλιόμετρα που έφυγαν εύκολα μιας και είναι άσφαλτος και κυρίως κατηφόρα. Από εδώ και πέρα αρχίζουν τα δύσκολα! Μετά από μια μικρή στάση για ανάκτηση δυνάμεων ξεκινήσαμε ακολουθώντας τον χωματόδρομο στο τέλος του χωριού που πηγαίνει για Φενεό. Εκεί αντί να πάμε όμως δεξιά προς Φενεό που έλεγε η ταμπέλα , μέσω των Ριζιανών, στρίψαμε αριστερά που μπορεί να είναι 3 χιλιόμετρα περισσότερο , η κλίση όμως είναι πιο ομαλή, σε θεωρητικό πάντα επίπεδο γιατί στην πράξη σε κάποια σημεία η κλίση ήταν έντονη .
Πεταλιά-πεταλιά και μετά από 9 χλμ χωματόδρομου μέσα από εκπληκτικής ομορφιάς δάσος βγήκαμε στο διάσελο του Αγ. Νικολάου στα 1520 μ. Από εκεί ξεκινάει πάλι μια κατηφόρα στο ίδιο σκηνικό όπου σε 11 χλμ θα έχουμε φτάσει στον Φενεό στα 880μ. Πλέον η μεσημεριανή ζέστη με το χαμηλό υψόμετρο κάνει την ατμόσφαιρα κουραστική, ευτυχώς για τα επόμενα 7 χλμ θα κινηθούμε σε άσφαλτο μέχρι το χωριό της Γκούρας στα 1000μ. Μέχρι εδώ έχουμε κάνει 47χλμ και έχουμε ποδηλατήσει 3,5 ώρες (καθαρά, χωρίς τις στάσεις). Η κούραση πλέον είναι αισθητή και μια μεγάλη στάση απαραίτητη για ανάκτηση δυνάμεων, ήδη έχουμε αρχίσει να συζητάμε αν θα συνεχίσουμε μέχρι τέλους όλοι καθώς κάποιοι έχουν παρουσιάσει συμπτώματα κόπωσης. Μια ξαφνική μπόρα θα παρατείνει για λίγο την αναχώρηση μας και θα δροσίσει την ατμόσφαιρα. 50 μέτρα μετά την πλατεία του χωριού ξεκινάει ανηφορικός δρόμος με κατεύθυνση ανατολικά , τόσο ανηφορικός που δεν πιστεύαμε ότι μπορεί να μας συμβαίνει αυτό! Σε λίγο ο δρόμος στρίβει δεξιά σε χωματόδρομο που φιδοσέρνει προς την Ζήρια. «από εδώ και πέρα νομίζω πάει ομαλά» είπε κάποιος από μας….. αλλά η πραγματικότητα και η κούραση ήρθαν να τον διαψεύσουν. Τα σύννεφα έχουν φύγει και ο ήλιος βαράει αμείλικτα χωρίς ίχνος αέρα η ανηφόρα φαντάζει Γολγοθάς και το χαλίκι σε κάποια σημεία μας αναγκάζει να σπρώξουμε το ποδήλατο μας με τα χέρια. Τραβερσάροντας την κορυφή «κακή πλευρά», όνομα και πράγμα! σε 5 χλμ φτάσαμε στο εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου, λίγο πριν αρχίσουμε να κατηφορίζουμε στο οροπέδιο της Σκαφιδιάς και μετά να αρχίσει μία μακριά αργόσυρτη ανηφόρα μέσα από τον μαυρόλογγο όπου θα μας ανεβάσει στα 1600μ και τέλος θα μας βγάλει στο οροπέδιο της Ζήριας όπου είναι και το χιονοδρομικό . Επιτέλους η διάσχιση σχεδόν ολοκληρώθηκε μετά από 64 χλμ και 6 ώρες ποδηλασίας !!! Το μόνο που μας μένει είναι τα 8 χλμ που μας χωρίζουν από τις παγωμένες μπύρες και τις ζεστές μπριζόλες στα Άνω Τρίκαλα , που παρ’ όλο που είναι άσφαλτος και κατηφόρα φαίνονται ατελείωτα καθώς τα απειλητικά σύννεφα έχουν κάνει πάλι την εμφάνιση τους και η θερμοκρασία έχει πέσει αρκετά. Ευτυχώς μόλις που προλάβαμε να μπούμε στο σπίτι γιατί έχει ήδη αρχίσει να βρέχει…!
Χρήσιμες συμβουλές για ποδηλάτες που θα αποφασίσουν να επαναλάβουν την διαδρομή…
1) Νερό θα βρείτε σε αρκετά σημεία για ανεφοδιασμό( Περιστέρα, Ζαρούχλα, διάσελο Αγ.Νικολάου, Γκούρα)
2) Θα πρέπει να έχετε μαζί αδιάβροχα γιατί το μικροκλίμα στην περιοχή είναι απρόβλεπτο.
3) Καλό θα είναι να υπάρχουν εφεδρικές σαμπρέλες καθώς και ομάδα υποστήριξης
4) Στο τέλος της διαδρομής θα πρέπει να υπάρχει διοικητική μέριμνα ώστε να αποκατασταθούν οι χαμένες θερμίδες….
author: Χάρης Ασαργιωτάκης
