Είναι περίεργο πώς δουλεύει η μνήμη και το συναίσθημα και πως ένας ήχος ή μία μυρωδιά μπορούν να δημιουργήσουν ή να εκκινήσουν μια αλληλουχία συναισθημάτων. Πάντα ο ήχος του clip στο πετάλι του ποδηλάτου ήταν για μένα ένας ήχος ο οποίος ενεργοποιεί πληθώρα συναισθημάτων και αντανακλαστικών, αφού μου ξυπνάει το μυαλό σε συνάρτηση με το σώμα όταν τον ακούω.
Το clip κουμπώνει, το πάτημα ελαφραίνει ώστε να ξεκινήσω το ζέσταμα μέχρι το πυροφυλάκιο της Καισαριανής. Είναι νωρίς το πρωί, Κυριακή, και ο κόσμος δεν έχει ξυπνήσει ακόμη, ο ουρανός είναι συννεφιασμένος και ο Φεβρουάριος ακόμη κρατάει το κρύο. Ιδανικές συνθήκες για μια ανάβαση στον Υμηττό, αφού με το σωστό ντύσιμο πάντα απολαμβάνεις την πρωινή δροσιά ανεβαίνοντας.
Περνώντας μπροστά από το ξύλινο φυλάκιο οι σφυγμοί έχουν βρει τον ρυθμό τους σε απόλυτη αρμονία με την αναπνοή. Το μυαλό ακόμη αναζητά τις γνωστές μυρωδιές από το βρεμένο χώμα καθώς και το άρωμα των λουλουδιών. Η βραδινή βροχή έχει δημιουργήσει την γνωστή πανδαισία αρωμάτων αφού έχει ξυπνήσει όλη την χλωρίδα του βουνού. Μπαίνοντας στον μονόδρομο το χρονόμετρο ξεκινάει να γράφει….. οι στροφές ανεβαίνουν αν και η κλίση στο συγκεκριμένο σημείο αυξάνει απότομα. Ο οργανισμός απ’ την άλλη λες και το θυμάται, ανεβάζει σφυγμούς πριν ακόμη φτάσω στην αρχή αυτής της ανηφόρας.
Έχω ανέβει εκατοντάδες φορές αυτό το βουνό και καμιά φορά νομίζω ότι ο εγκέφαλος δίνει ασυνείδητες εντολές στο σώμα έτσι ώστε να αισθάνομαι απλός παρατηρητής της ανάβασης. Τραβάω δυνατά το τιμόνι, πιέζω δυνατά το πετάλι αλλά ταυτόχρονα τραβάω με δύναμη στην άλλη πλευρά του δισκοβραχίονα, η αναπνοή αυξάνεται, έχω την αίσθηση ότι κάποιες μυρωδιές είναι τώρα πιο έντονες. Δεν καταλαβαίνω τον χρόνο πώς περνάει, γρήγορα βλέπω μπροστά μου τον τοίχο από το μοναστήρι της Καισαριανής, το χέρι πιέζει την μανέτα και βαραίνει το πάτημα. Τέλος το ορθοπέταλο. Κάθομαι στην σέλα, η κλίση έχει ήδη μαλακώσει, μια γρήγορη ματιά στους σφυγμούς και στην ταχύτητα. Καλή αρχή! Είμαι στον μέσο όρο βάση του gps στον λαιμό του τιμονιού, αρχίζω να χαζεύω λίγο το περιβάλλον μου, ο δρόμος είναι υγρός, έχει ρίξει αρκετές βροχές τους τελευταίους μήνες και φαίνεται το νερό να βγαίνει από παντού, από τα βράχια, από το χώμα και δημιουργεί παντού ρυάκια τα οποία σπάνε την σιωπή δίνοντας την αίσθηση ότι βρίσκεσαι μακριά από την Αθήνα.
Περνάω από την Καλοπούλα σε καλό χρόνο αν και για λίγο με συνεπήρε το τοπίο, ανεβάζω ρυθμό μέχρι την στροφή της κύρα – Λένης και ανεβαίνω με το κεφάλι κάτω. Θυμάμαι μια κλεφτή ματιά στην θάλασσα όπου φαίνεται ο Πειραιάς και το Φάληρο με τα καράβια να κάθονται αρόδο περιμένοντας.
Όλοι βάζουμε μικρούς στόχους έτσι και εγώ έχω ως σημείο αναφοράς χρόνου το πέταλο της στροφής, έχω μείνει 30 δεύτερα πίσω από το συνηθισμένο. Αστείο αν το σκεφτείς αλλά αν προσπαθήσεις να καλύψεις αυτό τον χρόνο χαλάς το τέμπο , πάλι χάζεψα παραπάνω από όσο έπρεπε αλλά το τοπίο μετά την βροχή είναι μαγικό. Ανεβάζω λίγο τον ρυθμό και παρακολουθώ τους σφυγμούς στο gps, δεν ανεβαίνουν επικίνδυνα, δεν είμαι σίγουρος αλλά νομίζω ότι αντανακλαστικά χαμογελάω σαν παιδί που του δίνουν γλειφιτζούρι. Είναι να απορεί κανείς πως μπορεί κάποιος να νιώσει ευτυχία με απλά πράγματα. Φτάνω στην βαρέλα με το επόμενο πέταλο, γνωρίζοντάς ότι αυξάνει η κλίση αρκετά για 100 μέτρα περίπου. Όταν δεν ξέρεις το βουνό σε αυτό το σημείο, δεν είσαι προετοιμασμένος για την ανηφόρα, έχω ακούσει αρκετό κόσμο να βρίζει θεούς και δαίμονες σε αυτό το σημείο. Ο χρόνος μου είναι αρκετά καλός, κατεβάζω ρυθμό να βγάλω την ανηφόρα χωρίς να καώ. Βγαίνοντας από την απότομη κλίση ρίχνω μια ματιά στους σφυγμούς και προσπαθώ να ξαναβρώ τον ρυθμό που είχα και πριν. Μονή Αστερίου, το νερό τρέχει επάνω στο δρόμο και μου ξυπνάει κάποια αντανακλαστικά αφού χρειάζεται κάποια προσοχή το βρεμένο οδόστρωμα, αν και τα continental 4 season ανταποκρίνονται πολύ καλά σε αυτές τις συνθήκες. Θυμάμαι το μοναστήρι εγκαταλειμμένο για πολλά χρόνια, τώρα πια μπορείς να μυρίσεις και τον καπνό από το τζάκι που καίει όταν περνάς και έχει αρκετό κρύο. Βρέθηκε ο τρόπος να αξιοποιηθεί και αυτό το κτήριο αφού το σημείο που είναι κτισμένο δημιουργεί μια υπεραξία αρκετά μεγάλη...!
Περνώντας το πυροφυλάκιο του Αστερίου αρχίζω να παρατηρώ ότι ο πύργος του ΟΤΕ δεν φαίνεται από την ομίχλη. Σκέφτομαι την βροχή που μπορεί να πέσει αλλά ελπίζω τουλάχιστον το βουνό να μου επιτρέψει να φτάσω στον προορισμό μου και να μην με παρενοχλήσει...!. Σύντομα έχω μπει βαθιά μέσα σε αυτήν, ο αέρας είναι πιο κρύος και το δηλώνει συνέχεια στο πρόσωπο μου… αιωρούμενες δροσοσταλίδες κινούνται ρυθμικά μαζί με τον αέρα, το τοπίο είναι μαγικό! Μόνο από τις στροφές του δρόμου καταλαβαίνω που είμαι, αλλά για να είμαι ειλικρινής δεν με νοιάζει και ιδιαίτερα αφού συνειδητοποιώ ότι έχω αρκετή ώρα να κοιτάξω το χρονόμετρο, τους σφυγμούς ή την ταχύτητα που ανεβαίνω. Η κλίση αυξάνει απότομα. Νιώθω τα πόδια μου να καίνε, όμως δεν νιώθω να ζεσταίνομαι αν και είμαι καλά ντυμένος. Δεν έχω θερμόμετρο μαζί αλλά θυμάμαι να αναρωτιέμαι για την θερμοκρασία. Ελαφραίνω το πάτημα αντανακλαστικά και κρατάω ένα καλό ρυθμό αν και οι αισθήσεις μου είναι οξυμένες αφού η ορατότητα είναι περιορισμένη, οι σταγόνες του σύννεφου κινούνται συνεχώς μαζί με τον αέρα υπενθυμίζοντας μου συνέχεια ότι μπορούν να μου επιβάλουν τον τερματισμό της ανάβασης. Ο δρόμος γυρνάει απότομα, ασυναίσθητα ψάχνω για την βαρέλα στα αριστερά μου, ψάχνω την γραμμή τερματισμού από την επίσημη ανάβαση κάτω στον δρόμο, την περνάω και κοιτάω τον χρόνο….. δεν έχει νόημα αφού το τοπίο με έχει μαγέψει αλλά κάποιες συνήθειες δεν αλλάζουν. Ο φόβος μου επιβεβαιώνεται. Τα αιωρούμενα σταγονίδια έχουν πλέον γίνει άσπρα, δεν χιονίζει αλλά το αιωρούμενο χιονάκι μαζί με την ομίχλη δημιουργούν ένα τοπίο απόκοσμο. Μου περνάει από το μυαλό να σταματήσω όμως έφτασα ως εδώ, ας το πάω μέχρι τέλους αφού το βουνό φαίνεται να το επιτρέπει ακόμη.
Περνάω τις κεραίες του Υμηττού στα αριστερά, εκεί νιώθω να με χτυπά δυνατά ο αέρας, αλλάζω γάντια και βάζω τα χειμερινά endura waterproof, αν δεν τα είχα δεν θα συνέχιζα αφού τα χέρια ήδη είναι βρεμένα και παγωμένα. Ένα γρήγορο sprint με ότι δύναμη μου έχει απομείνει, ο αέρας μου αλλάζει αρκετές φορές ρότα αλλά γρήγορα επανέρχομαι στην γραμμή μου, εύχομαι να μην κατεβαίνει κανένα στρατιωτικό όχημα γιατί δεν νομίζω να με δει εγκαίρως. Οι σφυγμοί έχουν μπει πλέον μέσα στα κόκκινα, βλέπω την πύλη του στρατοπέδου μπροστά μου….ανακούφιση, ξεκουμπώνω το clip από το πετάλι και σταματάω. Συνειδητοποιώ ότι ο αέρας είναι δυνατός σε σημείο που μου δημιουργεί μεγάλο πρόβλημα ακόμα και σταματημένος που είμαι, ευτυχώς ήταν ευνοϊκός όταν ανέβαινα και με βοήθησε αρκετά ώστε να ανέβω γρήγορα το τελευταίο κομμάτι. Το κρύο δεν μου επιτρέπει να παραμείνω εκεί όσο θα ήθελα, κλείνω καλά όλα τα φερμουάρ, φοράω την μπαλακλάβα κάτω από το κράνος μαζί με την κουκούλα από το αντιανεμικό και ξεκινάω την κατάβαση.
Το τοπίο είναι όντως μαγικό αν και κάποιες φορές με πιάνει μια περίεργη ζαλάδα αφού το χιόνι και η ομίχλη μαζί κάνουν ένα περίεργο συνδυασμό που σε μπερδεύει και χάνεις εύκολα τον προσανατολισμό σου. Απολαμβάνω αυτές τις εικόνες δεν ξέρω αν θα ήθελα να είχα την κάμερα μαζί ή είναι καλύτερα τώρα που έχω αυτές τις εικόνες στο μυαλό μου. Μετά τον ΟΤΕ η ομίχλη διαλύεται, το χιονάκι μετατρέπεται σε σταγόνες νερού οι οποίες με συνοδεύουν μέχρι την βάση του βουνού. Κατεβαίνοντας τον κεντρικό δρόμο της Καισαριανής αναρωτιέμαι: “ ήμουν πραγματικά εκεί πάνω πριν λίγο;”, τόσο κοντά στην Αθήνα και όμως τόσο μαγικά τοπία που για λίγο σε παίρνουν από την καθημερινότητα και από τα συνηθισμένα.
Ανεβαίνω συχνά στον Υμηττό κάνοντας αυτή την διαδρομή, όμως αυτή η φορά είχε κάτι το ξεχωριστό που με έκανε να την αποθηκεύσω στο μυαλό μου σαν την τέλεια διαδρομή. Κάποιες φορές ο χρόνος δεν τρέχει…. το αντίθετο μάλιστα θα έλεγα ότι ο χρόνος παγώνει, δεν ξέρω αυτό πως μπορεί να καταγραφεί σε ένα χρονόμετρο…..!
https://www.google.gr/maps/@37.9671869,23.7967475,2937m/data=!3m1!1e3?hl=en
Λευτέρης Γαλάνης
author: Γαλάνης Λευτέρης
