Τι είναι αλήθεια αυτό που μας κάνει να απαρνηθούμε τις ανέσεις του πολιτισμού, γιατί αφήνουμε την ασφάλεια του σπιτιού μας και θέλουμε να εξερευνήσουμε νέα μέρη αλλά και τον εαυτό μας?
Ίσως όμως θα πρέπει να αναρωτηθούμε αντίστροφα… πώς θα ήταν σήμερα ο κόσμος αν δεν υπήρχαν άνθρωποι διατεθειμένοι να αφήσουν την σπιτική θαλπωρή τους ώστε να εξερευνήσουν το άγνωστο? Άνθρωποι σαν το Μιχάλη….
Αυτό που κάνουμε συνήθως εισχωρεί βαθιά μέσα μας και μας καθορίζει ως ύπαρξη και σαν οντότητα. Δεν είναι άλλη μια δραστηριότητα αλλά είναι προέκταση της ίδιας μας της ζωής. Η θάλασσα ήταν ο καμβάς του Μιχάλη, όλα τα υπόλοιπα που κατάφερε σε αυτό το σύντομο χρονικό διάστημα ήταν ο προσωπικός τρόπος έκφρασης του.
Οι άνθρωποι πάντα αναζητούσαν τα φυσικά αλλά και τα δικά τους όρια, ανάλογα με τα υλικά σύνθεσης της ψυχής τους. Υλικά που καθορίζουν το πώς θα καταγραφούν οι ίδιοι στην ιστορία. Όταν οι ιδέες και οι σκέψεις, οι απόψεις και οι πεποιθήσεις δεν χάνονται στη λήθη του χρόνου, τότε επιβεβαιώνεται ότι ο Μιχάλης δεν έζησε χωρίς λόγο και δεν πέρασε χωρίς να αφήσει κάτι πίσω του. Ένα μεγάλο μάθημα ζωής για όλους μας ο τρόπος ζωής του, ένα μεγάλο μάθημα ζωής το πραγματικό χαμόγελο της ψυχής του. Χωρίς νεφελώδη ιδεολογήματα, χωρίς υποκρισίες. Τι τον κάνει ξεχωριστό; Η έκφραση σεβασμού στα πρόσωπα όλων των ανθρώπων όταν περνούσε από μπροστά τους για τελευταία φορά, το γεγονός ότι κάποιοι του εμπιστευόντουσαν ακόμη και τη ζωή τους σε εξαιρετικά δύσκολες βουτιές…….. το γεγονός ότι αισθάνομαι την ανάγκη να γράψω ένα τελευταίο χαιρετισμό ως φόρο τιμής σε έναν άνθρωπο που με κέρδισε με ένα χαμόγελο. Ένα χαμόγελο επιβεβαίωσης ότι όλα πάνε καλά στο sitzi dive expedition 2015. Τον σεβασμό κάποιοι προσπαθούν να τον κερδίσουν, ακόμη και να τον αγοράσουν, σε κάποιους άλλους απλός προκύπτει απρόσκοπτα.
Δυστυχώς όμως ο Θεός μπορεί να μας έχει χαράξει άλλο δρόμο….από το βαθύτερο σπήλαιο, στην υψηλότερη κορυφή.
Τα παιδιά είναι οι ποιο αυστηροί κριτές των γονέων, τους κρίνουν αλλά και τους φωτογραφίζουν μέσα από την ίδια τους την ύπαρξη και συμπεριφορά τους. Οι γονείς του Μιχάλη έδωσαν αυτές τις εξετάσεις και τις πέρασαν με άριστα.
Σε αυτόν τον κόσμο δεν ήρθαμε για να κάνουμε καριέρα, αλλά ήρθαμε για να ζήσουμε και αν είναι δυνατόν να τον βελτιώσουμε και να τον αφήσουμε και λίγο καλύτερο φεύγοντας. Βλέποντας τα πρόσωπα γύρω μου και κάνοντας μια βαθιά κατάδυση μέσα μου μπορώ να πω ότι ο Μιχάλης άφησε ένα καλύτερο κόσμο φεύγοντας αφού έβαλε μια πινελιά βελτίωσης σε όλους μας.
Καλό ταξίδι.
Γαλάνης Λευτέρης 19/10/2016
author: Galanis Lefteris
